Fevzi Günüç’ün kaleminde “Elif” harfi, kainatın tekâmül eden nefesi gibi titreyen bir çizgiye dönüşür; ince bir zerafetle yükselen dik duruşu, ruhun sükûnetini ve vahdetin kudretini gözler önüne serer. Altın varakla vurgulanan ince konturlar, harfin başlangıç noktasındaki o ilk ilahi çağrıyı müjdeleyen bir ışık halesi taşır. Boşlukla kurduğu nazlı dengede, her kıvrım bir dua, her soluk bir ibadet ritmi saklıdır. Geleneksel sülüs-nesih titizliği, Fevzi Günüç’ün engin tecrübesiyle harmanlanarak modern bir zarafete kavuşur; bu tablo, izleyeni hem görsel bir dinginliğe hem de yaratılışın öz diline davet eden suskun bir manifesto gibidir.
